یکی از منحصربه‌فردترین جوانب ذهن انسان شناخت اجتماعی است که به معنای پردازش اطلاعات در یک زمینه‌ی اجتماعی هست. با درک تفکرات و احساسات افراد پیرامون ما و همدلی کردن با آن‌ها در این فرایند، ما خودمان را از دیگرگونه‌های غیرانسانی متمایز می‌کنیم. با این مهارت‌های ذاتی ادراکی که از همان دوران کودکی کسب می‌شوند و در طول زندگی با هر تعامل اجتماعی قویاً بهبود پیداکرده و اصلاح می‌شوند، ما به‌طور متوالی توانایی‌های خود را برای درک بهتر تعاملات اجتماعی افزایش می‌دهیم و نیات و وضعیت‌های روانشناسی همتایان خود را تفسیر می‌کنیم. لویی و برعکسان (1979) شناخت اجتماعی را متشکل از سه جنبه‌ی اصلی شرح داده است: آگاهی و شناخت از خود، آگاهی و شناخت دیگران و آگاهی در مورد رابطه‌ی خود در رابطه با افراد دیگر. تعاملات میان افراد بنابراین اساس فرایندهای مرتبط با خود و دیگران را تشکیل می‌دهند. با کمک این مهارت‌ها ، ما قادر هستیم اطلاعات ورودی را به روشی پردازش کنیم که نهایتاً منجر به قضاوت‌های نسبتاً درستی از شرایط فکری، مقاصد و احساسات دیگران شود.

به‌طور ویژه‌ای در دو دهه‌ی گذشته، تحقیق در مورد علوم اعصاب اجتماعی، شناختی و عاطفی درگیر مطالعه‌ی مکانیسم‌های عصبی متضمن رفتار اجتماعی در مغز انسان بوده است و به‌طور ویژه‌ای فرایندهای شناختی عاطفی بین فردی و فرایندهای شناختی مراتب بالاتر را از هم متمایز کرده است. 1. از ویژگی‌های بارز مورد اول مکانیسم‌های اساسی برای درک کردن احساسات دیگران هست، مکانیسمی که به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان همدلی شناخته می‌شود. مورد دوم بیان‌کننده حالت‌های فکری و روانی در رابطه با خود و افراد دیگر است ( که همچنین به آن ذهنی سازی یا نظریه‌ی ذهن می‌گویند). در این زمینه، تمرکز اصلی روی فرایندهای مرتبط با گروه و فرایندهای شرایطی و جوانب پیچیده‌ای از رفتار است که روی تعاملات اجتماعی تأثیر می‌گذارند: چگونه رفتار، تفکرات و احساسات یک فرد از وجود افراد یا گروه‌های دیگر متأثر می‌شود ( درصورتی‌که حضور آن‌ها واقعی، خیالی یا ضمنی باشد)؟ با ترکیب حیطه‌های تحقیقاتی اجتماعی، شناختی و زیست‌شناختی با روش‌های علوم اعصاب- به‌عنوان‌مثال تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی( FMRI) یا الکترا انسفالو گرافی ( EEG) – ما قادر هستیم رفتار رایج انسانی را در رابطه با فرایندهای فیزیولوژی عصبی متضمن و مربوط به آن بسنجیم و مشاهده کنیم. خصوصاً در رابطه با روش پردازش و به اشتراک گذاشتن انواع متفاوت احساسات توسط گروه‌ها یا افراد متفاوت، بررسی نقایص رفتاری و عصبی در پردازش اجتماعی-شناختی که در بسیاری از اختلال‌های آسیب‌شناسی روانی مانند اوتیسم، جامعه‌ستیزی یا اسکیزوفرنی یک موضوع نگران‌کننده اصلی در کنار مطالعه جمعیت نوروتیپیکال است. دلیل بیشتر این موارد افزایش باز شناسایی ویژگی‌های متفاوت و ناهمگونی توانایی‌های اجتماعی- شناختی و وقوع متفاوت آن‌ها است.

به‌طور خلاصه، با انتخاب چنین رویکرد چند روشی، هدف محققان افزایش درک ما در این مورد است که چه مکانیسم‌ها و شبکه‌های اصلی در مغز متضمن پدیده‌های اجتماعی هستند، چگونه رفتار و مغز با یکدیگر تعامل می‌کنند تا چگونه فکر کردن ما و چگونه عمل کردن ما در طول تعاملات اجتماعی مشخص را تعیین کنند و چگونه قابلیت‌های شناخت اجتماعی در زیر جمعیت‌های متفاوت نشان داده می‌شوند. مقاله‌ی کنونی تلاش می‌کند با بررسی یکی از عنصرهای اساسی تعاملات اجتماعی یعنی همدلی، به همه‌ی این پرسش‌ها پاسخ دهد.