الگوی ارتباطی و هوش هیجانی فرزندان

یکی از مفاهیمی که در دهه اخیر مورد توجه قرارگرفته است، مفهوم هوش هیجانی است. پیچیدگی های عصر حاضر و سرعت تغییر و تحولات در مرحله های مختلف زندگی ، نقش یافته های دقیق و علمی روان شناسی را حساس تر نموده است. درمسیر تحولات زندگی هوش هیجانی به عنوان یک عامل برای سازگاری مناسب با تحولات مشخص نشده است.

کلمن[1]  معتقداست، هوش هیجانی جنبه ی دیگری از هوش است که در دستیابی افراد به موفقیت در ابعاد مختلف زندگی، بیشتر از هوش شناختی ایفای نقش می کند. سالووی ومایر [2](1990) هوش هیجانی را توانایی فرد برای کنترل احساست و هیجانات خود و دیگران تمایز بین احساست و هیجانات خود و دیگران و نیز استفاده از این اطلاعات برای هدایت اعمال و افکار میدانند نلسون ولاو[3] (2003) ، هوش هیجانی [4]  را نقطه ی تلاقی توانایی ها و مهارتهای پیشرفته شناخت دقیق خود و نقاط قوت و ضعف شخصی ، ایجاد تداوم روابط سالم و اثر بخش ، و کارکردن مفید و ثمربخش با دیگران برخورد اثربخش و سالم با خواسته ها و فشارهای زندگی روزمره می دانند.

پیشرفت های سریع فناوری واطلاع رسانی ،علیرغم مزایای فراوان،خلاء هایی را برای انسان معاصر بوجود آورده است.موج فزاینده بدبینی وافسردگی ،یأس وناامیدی ،پایین آمدن سن خودکشی،افزایش طلاق وبزهکاری وبسیاری از مشکلات روانی- اجتماعی دیگر،واقعیت های انکار ناپذیری هستند که نشان می دهند گویا شادی از جوامع بشری رخت بربسته است .انسانها به قدری سرگرم وشیفته ماشین (تکنولوژی) شده اند که هویت انسانی خود را با خویشتن ونیز با دیگران از دست می دهند  . در واقع هر نوع فعّالیّت سازمان یافته،به ارتباطات نیازمنداست وهدایت هر کاری مستلزم پیام دادن است وبستر انتقال پیامها،ارتباطات است واز همین رو راه دیگری برای هدایت کار افراد وگروه های کاری سازمان وجود ندارد.

هدف از نگارش این کتاب  بررسی آموزش الگوی ارتباطی برشادکامی والدین وهوش هیجانی دانش آموزان بوده است . نتایج  نشان میدهد هر چه الگوی ارتباطی مناسبی در خانواده ها وجود داشته باشد ، شاد کامی والدین بیشتر ودر نتیجه تأثیر مثبت در هوش هیجانی فرزندان به جا می گذارد.

 فهرست :

 فهرست